Mic werkte daarnet de onderstaande film af en hij toont me het resultaat op groot scherm. Hij zegt me ‘ik heb erbij zitten wenen’ en ik weet dat er iets zit aan te komen.  Elke vallei die we inrijden en elke bergpas die we oversteken brengt een nieuw… Continue reading

dé foto Ik kijk naar een foto die ik onlangs van Mic nam. Een sterk gevoel overvalt me, en hoe intens ook, wanneer ik het onder woorden wil brengen, komt er eerst helemaal niets. Ik krijg het gevoel niet vertaald.… Continue reading

We zetten nu langzamerhand de terugtocht in naar Santiago de Chile in het noorden en volgen daarbij de Andes, nu eens aan Chileense, dan weer aan Argentijnse kant. Daarbij doorkruisen we spectaculaire landschappen, vooral in het vulkanische gedeelte tussen Volcán Lanín en Volcán… Continue reading

’s Avonds zoeken we de best mogelijke slaapplaats. In het landschap van Patagonië zijn er eindeloze, verloren pisten waar geen zijwegjes te bespeuren zijn. In de korte film duiken we aarzelend het enige smal paadje naar de rivier in, maar al na 200 meter is er de eerste hindernis. Bij intense regenval… Continue reading

Nee, nee, de MANMAN-blog is nog niet stilgevallen.  We zijn op dreef en documenteren vlijtig.  We rijden al een hele tijd naar het noorden, waarbij onze vierwieler zich traag door de Argentijnse Andes worstelt, dichtbij en parallel aan de grens met… Continue reading

Om ongestoord te kunnen slapen in de MANMAN schakelen we ’s nachts alle elektrische apparatuur uit. Bij het ontwaken steken we de verwarming aan, pluggen we Starlink in en maken we onze smartphones wakker. In afwachting van een comfortabele temperatuur… Continue reading

Tijdens het reizen koesteren we traagheid en stilte. De verrassende natuur van Patagonië heeft het vermogen om iedereen even “stil” te krijgen — los van het eigen denken. Dat is een kans om op elk moment bewuster aanwezig te zijn.… Continue reading

Eind 2025 namen we een vlucht in het ijle.Tijdens een bergwandeling tilde een windstoot mij op en liet me tientallen meters verder weer vallen. Vier dagen later stapte Roel het nieuwe jaar én de volledige duisternis in. We weten dat… Continue reading

uit mijn dagboek: maandag 17 augustus 2009 Ik lees in het boek ‘Trein naar Lissabon’ de afscheidsbrief die het hoofdpersonage schrijft aan zijn overleden moeder. Hij vindt dat een afscheidsbrief moet bevatten wat moeilijk was om uit te spreken. Of te… Continue reading

King Pinguïns zijn niet de beste wandelaars. Ik hoef niet stoer te doen, want 4 weken na het breken van mijn been is mijn eigen wandelgang nog allesbehalve elegant. Pinguïns zijn wel excellente zwemmers. Zwemmen doen wij nu ook, in elke… Continue reading