Mic werkte daarnet de onderstaande film af en hij toont me het resultaat op groot scherm. Hij zegt me ‘ik heb erbij zitten wenen’ en ik weet dat er iets zit aan te komen. 

Elke vallei die we inrijden en elke bergpas die we oversteken brengt een nieuw landschap, nu in spectaculaire herfstkleuren. Langs het Andesgebergte, zowel aan Chileense kant als aan Argentijnse kant, is er een autopista, een tweevaksbaan doorgaans met asfalt, maar het merendeel van de zijwegen zijn gravel- of zandwegen. De camion is er in zijn sas en wij ook. De hemel is open en de lucht is zuiver. De klok tikt hier niet. Het is Zuid-Amerika op zijn best.

Het valt op dat we meestal alleen zijn in de uitzonderlijke landschappen. Hier en daar zien we een visser. Hij brengt de nacht door op de neergeklapte zetel in zijn 4×4. We zien wel eens een kudde met schapen, geiten, koeien en paarden die in dit seizoen naar een plaats gebracht worden om te overwinteren. Dit landschap kan immers onder een dik pak sneeuw komen te zitten. Een herder te paard kijkt gebiologeerd op zijn smartphone, zelfs waar honderden kilometers in de omtrek geen telefoonsignaal is. Een vrouw te paard die schapen begeleidt, met roze hoodie en gelakte nagels, kijkt zelfs niet op van haar telefoon. Ook zij steekt kort en vriendelijk haar hand op.

In de film zie je op een subtiele manier dat we terug op de plaats komen waar onze reis van noord naar zuid twee jaar geleden abrupt tot stilstand kwam. Ditmaal komen we er vanuit het zuiden. We passeren eerst het landschap met de grote sculpturen die uit zand lijken opgetrokken, het landschap met muren van basaltlaagjes en de warmwaterbronnen waarin we ons te week leggen. Alle pracht is er voor ons alleen. 
Heimelijk kijken we uit naar de herdershond die twee jaar geleden niet van onze zijde wilde wijken. We noemden hem Mapuche, naar het inheems volk uit deze streek. Wanneer we toen van die plaats wegreden, liep Mapuche nog 20km in de stofwolk achter ons om hijgend en trillend op zijn poten tegen ons te komen leunen waar we even stopten. Hij leek een reïncarnatie van Bono zaliger. Mic stak enkele beelden van de hond in de film en we pinken nu de aangekondigde tranen weg. 

Roel