Tijdens het reizen koesteren we traagheid en stilte. De verrassende natuur van Patagonië heeft het vermogen om iedereen even “stil” te krijgen — los van het eigen denken. Dat is een kans om op elk moment bewuster aanwezig te zijn. Iets waarop we straks, in de heksenketel van deze wereld, ongetwijfeld ook willen op terugvallen. Traag betekent ook niet dat er geen actie bij mag zijn. Een mooi voorbeeld daarvan is Futaleufú.

De voorbije dagen trokken we opnieuw hoog de Andes in, richting Argentinië. De MANMAN volgde de grindweg die langs een diepblauwe rivier naar boven klimt. Duizenden putten veranderden er het wegdek in een wasbord. Gelukkig konden we vooraf de druk in de banden verlagen, zodat die de trillingen wat opvingen. Anders was deze tekst er wellicht een stuk hakkelender uitgekomen. Al dat ongemak werd ruimschoots gecompenseerd door de prachtige, spectaculaire landschappen. Telkens volgens dezelfde blauwdruk: een brede streep diepblauw water die zich wild een weg baant, nu eens door bergen, dan weer door dichte bossen, rotspartijen of bloemrijke weides. De zomerzon stond hoog boven het dal. 24°C en geen wolkje aan de hemel. De Futaleufú stroomde krachtig en uitnodigend door dit landschap, alsof ze zelf vroeg om ontdekt te worden.

In de late namiddag bereiken we het dorpje dat dezelfde naam draagt als zijn beroemde rivier. Op het centrale plein staan een aantal kleine kiosken waar raftingtochten worden aangeboden. Met de jaren was ik gaan denken dat wildwaterraften eigenlijk niet meer op het lijstje staat van risicoarme activiteiten die mijn lichaam nog aankan. Maar …wat te doen als de energie van zo’n plek je zo overweldigt en een boost geeft? Voor we het goed en wel beseften, stonden we zelf binnen bij één van die bureautjes. Roel wilde uit voorzorg passen. Dus zou ik alleen gaan raften. De jongeman zei: “Morgenochtend is goed. Om 9.30 uur. Je deelt de raft met vier mensen uit Israël.” Mijn enthousiasme kelderde onmiddellijk. We zien dat hier veel IDF-soldaten op vakantie komen. In dezelfde boot stappen met vier Israëli’s? “Nee, bedankt. Daar pas ik voor.”

Wat verder op het plein gooide een busje zijn lading enthousiaste jongelingen uit bij een mooi ingerichte kiosk. Mauri, een gebruinde dertiger en de baas van het bedrijf, legde ons in vloeiend Engels uit hoe hij met zijn team werkt. Veiligheid voor alles. Ten allen tijde worden de rafts begeleid door ervaren piloten in kajaks en reddingsrafts.   Zijn vriendelijke ontvangst en professionele aanpak namen al snel elke twijfel weg. Toen M. bovendien met gerichte vragen naar de toestand van Roels been informeerde, begonnen zelfs zijn ogen te schitteren. En zo gebeurde het dat we de volgende middag beiden, gehuld in wetsuits en helmen en gewapend met een peddel, in een raft stapten, samen met Mauri en twee coole meiden.

Wat volgde was puur plezier. Een gedecideerde kapitein Mauri loodste zijn bemanning — van gillende meisjes en brullende mannen — door krachtige stroomversnellingen en opschuimende golven. Door het licht, de diepte en de schuimende golven kleurde de rivier van intens turkoois tot schitterend saffierblauw. Na elke rapid kwam weer een slow, en konden we kijken naar de overweldigende natuur rondom ons. Soms vraagt het leven om stilte en traagheid. En soms… om peddels, adrenaline en een flinke portie avontuur.

Futaleufú gaf ze ons die dag allebei.  Nu is het aan jullie!  Maak jullie borst al maar nat!

Mic(hael)