Eind 2025 namen we een vlucht in het ijle.
Tijdens een bergwandeling tilde een windstoot mij op en liet me tientallen meters verder weer vallen. Vier dagen later stapte Roel het nieuwe jaar én de volledige duisternis in.

We weten dat er altijd en overal uitdagingen op de weg komen en dat we die kunnen gebruiken om te groeien. Dat het onze taak is betekenis te geven aan wat ons overkomt.  Elke situatie kan twee kanten op.
Ik beslis welke. Wordt dit een probleem? Of een kans?

De positieve of negatieve betekenis die ik aan een situatie geef, bepaalt hoe ik het effect van die situatie in mijn leven ervaar.
Zo eenvoudig klinkt de leer.

En toch.
Een positieve betekenis vinden in een ongeval — het is minder vanzelfsprekend dan het lijkt.  Dat we bijna gelijktijdig in de ziekenboeg belandden, maakte het nog uitzonderlijker. Onze agenda viel stil. De taakverdeling die zich in de loop der jaren vanzelf had gevormd, werd bruusk herschikt.

Gebroken botten en gekneusde lichamen schakelen de automatische piloot uit.
Elke stap vraagt aandacht. Elke beweging bewustzijn.  Improvisatie. Flexibiliteit. Aanwezigheid.

Roel leerde koken terwijl mijn handen in verband zaten.
Ik nam het stuur over en leerde trager, zachter, defensiever te rijden — tot hij me opnieuw vertrouwde.

En we leerden vertragen. In onze maatschappij klinkt “traag” als tijdverlies. Alsof snelheid leven is.
Maar het omgekeerde blijkt waar.

Verstoring rekt tijd uit.
Nieuwheid verlengt dagen.  

Wanneer alles voorspelbaar wordt, comprimeert mijn brein.
Weken vervagen. Maanden verdwijnen. Jaren worden één lange kopieer-en-plak.

Maar wrijving, uitdaging, nieuwsgierigheid —
ze zetten tijd open.

Misschien is dat de verborgen winst van vallen:
dat je weer bewuster leert kijken.

En dat tijd opnieuw ruimte wordt.

Mic(hael)