Er is die continue stroom van gedachten. Ze gaan over hoe ik iets zal gaan aanpakken of wat ik zal zeggen, over dingen die gebeurd zijn, over verwachtingen, oordelen, excuses, commentaar, spijt, angst, over een immer tekort aan tijd … de gedachtestroom zoekt zich onverbiddelijk een weg naar mijn hoofd en is niet te stoppen. Ik ben eigenlijk altijd buiten mezelf en de tijd vliegt aan me voorbij. Een kleine wachttijd hier of daar vul ik met Instagram waar ik uitbundig aan deelneem. Ik maak me druk om de wereld die de tegenovergestelde richting uitgaat. Mijn hartslag is snel, mijn leven lijkt zinvol.

Sinds we onderweg zijn, vind ik meer stiltes tussen de gedachten. Er vallen pauzes. Wat heel belangrijk leek, verliest aan kracht. Waar ik wanhopig controle over wilde krijgen laat zich niet echt / echt niet controleren. Ik zit al eens stil en kijk naar iets of naar niets. De stroom aan gedachten vertraagt en er vallen gaten in. Het verleden is niet meer, de toekomst is nog niet. Ik ben minder vaak buiten mezelf en mijn gedachten leiden me minder weg van het hier en nu. Zinvol krijgt een andere betekenis.

En net nu we denken goed bezig te zijn en de taken verdeeld krijgen om vredevol samen te leven op kleine ruimte, worden de kaarten nog eens geschud: 
Net voor oudejaar, bij een wandeling in het Parque Torres del Paine (Chili) krijgen we windvlagen waarbij we regelmatig tot 45° schuin staan, soms op handen en knieën gaan en zelfs plat op de buik. Op een heuvelrug zien we een koppel wandelaars in onze richting komen, elk met een grote rugzak, terwijl de wind hen optilt en dan neersmakt. We snellen hen te hulp. 
Wanneer we zelf over de kam wandelen, horen we een nieuwe vlaag komen aanzetten. Ondanks de hoogte draagt de wind waterdruppels uit het meer met zich mee, ook zand en keitjes. Ik beslis onmiddellijk op de buik te gaan. Mic denkt dat zijn gewicht hem aan de grond zal houden maar wordt de volgende seconde vooruit geblazen en alsof hij het record op de 100m wil verbeteren, probeert hij zijn benen onder zijn lijf te houden tot de snelheid hem overmant en hij op topsnelheid op handen en buik vooroverschuift over het gekarteld rotsoppervlak. Het bloed vliegt hem om de oren en hij laat er heel wat vel liggen. Hij breekt een pink. We hebben dan nog meer dan een uur te wandelen naar de ManMan.  Man man.
Hij gaat in de vetverbanden en windels en ik neem vanaf nu zijn taken over … tot ik in de laatste minuut van 2025 in het pikkedonker uit de camion stap om eindejaar te vieren, maar niet zie dat de trap van de truck niet naar buiten geklapt staat, waardoor ik blind het nieuwe jaar induik en mijn been breek bij het neerkomen, net terwijl de andere kampeerders hun glas heffen. 
De volgende dag rijden we honderden kilometers om solidair en romantisch een traumatoloog te vinden: Mic zijn vinger gaat 6 weken in een spalk en mijn been gaat voor onbepaalde duur in een plaaster.

Nu heeft Mic nog zijn benen en ik heb nog mijn armen. Samen zijn we één persoon. We zoeken uit wie de wonden verpleegt, wie rijdt, wie de afwas doet, wie de andere met een washandje te lijf gaat…

Onze beste wensen in 2026, ga ervoor en… break a leg!

Roel

Zet maar luid voor ‘Nehmt euch in acht!’ van Wagner :

Coming up next : Video Antarctica 2