Antarctica verrast in alle opzichten. Oké, ik wist dat er veel ijs is en dat het er dus koud zou zijn, en dat een Belg er ooit met zijn schip vastgevroren raakte, maar tot daar reikte mijn kennis over het zevende continent.

“Het bengelt daar ook maar wat onderaan de wereldbol”, hoor ik me verantwoorden, “en omdat die bol meestal niet van onderaf bekeken wordt, krijgen wij er ook geen goed zicht op.” Dus de eerste verrassing komt wanneer ik een zwiep geef aan die bol op Google Earth en ook eens naar de onderkant van Moeder Aarde mag kijken.

“Zo groot!”

Ik moet mijn mening bijstellen. Met een oppervlakte van 14 miljoen km² is dit niet zomaar een zevende continent: het is het vijfde grootste, groter dan Europa en Oceanië. En dat oppervlak verdubbelt zich nog eens in de Antarctische winter, wanneer een grote oppervlakte zeewater van de Zuidelijke Oceaan aan het vasteland vriest.

Er ligt een enorme massa sneeuw en ijs. Landijs glijdt vanuit majestueuze gletsjers langzaam naar beneden en dat vormt een dikke ijsplaat die boven het zeewater blijft liggen. Het kan er ook van afscheuren, en die ijsbergen zijn even divers als groots en mooi.

We zijn hier nu in de zomer, en net als in de zomer op de Noordpool is er nu ook hier een middernachtzon.

Wij hadden het geluk om de Drake Passage, de zee-engte van Zuid-Amerika naar Antarctica, naar zeggen in behoorlijk ‘rustige’ omstandigheden over te steken en alles bij elkaar viel het weer tijdens ons verblijf op Antarctica goed mee. Met dàt weer kan het hier wel alle kanten op, en dus moet je continu op je hoede zijn. Antarctica staat bekend om zijn katabatische winden. Wat een woord! Maar het klinkt wel goed wanneer je weet wat het betekent. Lucht wordt afgekoeld boven het poolplateau, wordt zwaarder en dondert als een luchtlawine richting kust, precies waar wij ons steeds bevinden 🥴. Windsnelheden van 100 tot 200 km/u zijn niet uitzonderlijk.

Antarctica is extreem ruw en onherbergzaam: het is niet alleen het koudste, maar ook het droogste én winderigste continent op aarde. Mede daardoor is het ook het meest mensarme en maagdelijkste stuk natuur. In 2010 werd op het poolplateau in Oost-Antarctica met –93,2 °C de koudste temperatuur op aarde gemeten. Mijn lippen vriezen eraf nog voor ik het helemaal gelezen heb. Onze landgenoot en ontdekkingsreiziger Adrien de Gerlache liet zich in februari 1898 in elk geval verrassen, toen hij met zijn schip, de Belgica, vast kwam te zitten in de Bellingshausenzee en daar bijna een jaar gedwongen overwinterde. Hij gaf ondertussen verschillende eilanden bekende Belgische namen. Nee, Antwerpen is niet alleen t’Stad en een Provincie, maar hier ook een eiland dat vele malen groter is dan de stad en -natuurlijk- groter dan een ander eiland(je) Brabant 🤭. Om hem te eren werd zijn ‘Belgicastraat’ later hernoemd tot ‘de Gerlachestraat’.

Net daar gaan wij aan wal.

Ga zelf op ontdekking en laat je verrassen met deze video over het eerste deel van ons bezoek aan het witte continent.

Prettige feestdagen en een fijn eindejaar !

Mic(hael) & Roel