De camera vooraan op het dashboard zetten we aan wanneer we door uitzonderlijke landschappen rijden of bij penibele situaties waarbij Mic de handen niet vrij heeft om te filmen. Onderstaande film is daarom een combinatie van heel spannend en prachtig. 

We plannen over een bergpas te rijden, Abra El Acay , net geen 5000m hoog, in het noordwesten van Argentinië. Op die hoogte is de zuurstofconcentratie maar de helft van die op zeeniveau.  Om hoogteziekte te vermijden, willen we op dezelfde dag erop en erover. Er is geen levende ziel te bekennen.

Aan de voet van de berg zien we het groot bord met enkele aanwijzingen, zoals >4,00m< breed, dus ‘a piece of cake’. We maken de rit omhoog gedurende enkele uren en eens boven op de pas maakt Mic beelden van de indrukwekkende omgeving. 

Enkele kilometers voorbij de pas wordt de weg plots smal en sportief, tot we aan een punt komen waar we niet verder kunnen. We stappen uit, meten de breedte van de weg (2,5 stappen), kijken naar de flauwe bocht in de weg, naar de verticale rotspartij aan de ene kant en de afgrond aan de andere kant, en de stabiliteit van het pad. Hier gaan we weer. 
We aarzelen een tiental minuten, we kijken nog eens en meten nog eens en draaien om onze as met de handen in het haar. Voordat we erin gaan, willen we béiden het gevoel hebben dat het kan, zonder elkaar te overtuigen. 
We kijken er enerzijds niet naar uit om enkele kilometers achteruit te rijden op een moeilijke piste met haarspeldbochten, maar we weten anderzijds ook niet of deze moeilijke doorgang de enige op de weg is, waardoor we verderop alsnog vast kunnen komen te zitten. Dan wordt terugkeren nóg moeilijker of zelfs onmogelijk. 

Mic gaat voor de wagen staan en dirigeert in stilte. Er staat een hevige zandwind en de zon schijnt in zijn ogen. Aan de rechterkant kan ik de rotsen niet zien, want de spiegel is ingeklapt. Aan de linkerkant kan ik niet zien hoe dicht de banden bij de afgrond komen, tenzij ik mijn hoofd ver door het venster steek. Op sommige plaatsen waar de piste uitgebroken is blijft slechts 2,5m over, 10cm breder dan ons bandenspoor. 

Emile stapt uit en wil naar het gebeuren niet kijken, laat staan het filmen. Het stelt me gerust dat als het mis gaat, dat ik dan alleen ga, wel samen met onze domicilie. Het is veel spannender dan de adembenemende rit naar Nazareno. 

Ik rij achteruit om de wagen in een betere positie te hebben voordat hij de flauwe bocht in gaat, om het uitzwaaien te beperken tot het minimum. Het gaat om centimeters links en rechts. Het belangrijkste is dat de piste standhoudt onder het gewicht van de banden (4,3 ton op elk achterwiel). 

Geniet van het avontuur en de pracht.

Roel