Deze film is voornamelijk gemaakt met beelden van de Go-Pro op het dashboard om de beleving te delen van het rijden op een adembenemende piste, dit keer niet alleen door de hoogte of de uitzonderlijke schoonheid, maar door het beangstigend aspect ervan. Je zal denken dat we hardleers zijn.

Drie dagen eerder spreekt een jongeman me aan terwijl ik de bandendruk controleer, aan de rand van een markt in een dorp. Ik verwacht een gesprek in het Spaans, waardoor ik niet onmiddellijk merk dat hij Nederlands spreekt met een Brussels accent. Emile is 19 jaar oud. Achter de hippe verschijning en de indringende geur van een dakloze, twinkelt een open en vriendelijke blik. Hij vraagt of we naar de grens met Bolivië reizen en of hij mag meerijden. 
Omdat hij liftend reist, krijgt niet hij niet vaak de prachtige landschappen te zien die wij doorkruisen. We vragen of hij een dag met ons op pad wil. Terwijl hij zich doucht en zijn kleren door het kleine raampje naar buiten gooit, steek ik de hele inhoud van zijn rugzak in de wasmachine en leg propere kleren van mezelf voor hem klaar. Het lijkt of we hem al jaren kennen. Hij zal 9 dagen blijven.

De regio Puna, helemaal in de noordwesthoek van Argentinië, is een hoogvlakte tussen 3500 en 5000 meter. In sommige, bijna onbereikbare dorpen wonen nog steeds Kolla-gemeenschappen die de Spaanse veroveraars in de 16^de eeuw over het hoofd zagen. Zij zijn afstammelingen van (pre)Inca-gemeenschappen. 

Op aanraden van vrienden -zij deden deze piste met een SUV!- rijden we in de film met z’n drieën naar het vergeten dorp Nazareno, een paar uren omhoog via een sportieve piste tot op bijna 5000m, om dan de spectaculaire afdaling te maken van 1700m, in vogelvlucht 500m naar het dorp, maar 25km op de piste, met evenveel haarspeldbochten. 

We verminderen de druk van de banden met meer dan 2 bar, zodat ze zacht en breed op de weg liggen. Man-man plakt dan aan de weg, maar gaat deinen als op een waterbed. 
Er is zo goed als geen mogelijkheid om een tegenligger te kruisen. Achteruitrijden op een piste van 3m breed is voor Man-Man ook geen optie. Wanneer bewoners van Nazareno naar de bewoonde wereld rijden, doen ze dat ’s morgens. Ze komen terug in de namiddag. De piste is dus enkelrichting en die richting verandert rond de middag. 

Vervoer van goederen doet het Kolla-volk met SUV’s zoals een Toyota Hilux. Hou in gedachten: het bandenspoor van een Toyota Hilux is 1,55m. Het bandenspoor van Man-Man is 2,35, een goeie 80cm breder. Dat maakt dat zowel onze linkerband als onze rechterband altijd buiten het track van SUV’s rijdt. Bovendien weegt Man-Man 6x meer, is hij meer dan 2x zo hoog en bijna 2x zo lang.

Eens op de piste is terugkeer niet mogelijk. Tijdens het rijden is er geen tijd om met de ogen te knipperen of eens in de achteruitkijkspiegel te kijken, zelfs al gaat het stapvoets. Hier tellen de centimeters en elke kleinste fout is fataal. Eens uitstappen gaat niet, de deur zwaait open boven het grote niets. Bij de afdaling rijden we ons vast onder een overhangende rots (staat niet op de film!), maar bij het terugrijden kunnen we er net langs.

Beneden in het dorp Nazareno wordt net een (religieus) feestje opgezet en zijn we als een olifant in een porseleinenkast maar de inwoners zijn en blijven supervriendelijk. We mogen overnachten op het voetbalveld, de enige horizontale plek in het dorp. Enkel ’s zondags wordt gevoetbald. 

Wetend dat we dezelfde route terug naar boven moeten rijden, breng ik de nacht door met zweetvoeten. Ik bedenk dat Mic en Emile veiliger te voet of liftend de weg terug aanvatten, maar ze weigeren. De rit terug begint bovendien in dikke mist en eindigt boven de wolken. Het lijkt nu alsof we geen 1700m diep meer kunnen vallen. 
We doen een high five wanneer we terug op 5000m staan. Leve Man-Man.

Zet het geluid van de film goed hoorbaar en doe je gordel om, hier komt het land van de lama’s en Kolla’s, het dak van de wereld.

Roel