Ik koester de gedachte dat je intussen wel met volle verwachting uitkeek naar de blogs van MANMAN die – ruwweg wekelijks of tweewekelijks- in jouw virtuele brievenbus vielen.  Evenzeer sluimert op de achtergrond het idee dat ik tekortschiet, gevolgd door de angst dat je me snel vergeet van zodra er plots geen nieuws meer is.  Fysieke afwezigheid, eigen aan lang reizen blijkt moeilijk te vervangen.   In se zijn dit enkele van mijn vele hersenspinsels … waar ik eigenlijk niets mee kan.

Ik ervaar – en ik weet dat dit voor Roel ook zo is – dat het schrijven van de blog, en zeker jullie reacties daarop, een enorme boost geeft aan de connectie die we met elkaar hebben.  Het werkt als een ‘hotline’, een directe communicatieverbinding waarbij de energie van een open, liefdevolle en eerlijke communicatie elke afstand lijkt te doen vervagen.  Dat hebben we recent aan den lijve mogen ondervinden.  De grote liefde, steun en verbondenheid tijdens ons korte bezoek aan ons thuisland hebben ons overweldigd.  Wat een machtig en meer dan deugddoend gevoel. 

Na de overzeese tussenstop in Belgenland zijn we nu terug in Santiago de Chile aangekomen.  De MANMAN ligt hier nog even in de ziekenboeg voor wat reconstructieve, plastische chirurgie en om aan te sterken.  Daarna trekken we weer verder.  

Roel gaf met de vorige blog al het startschot voor een nieuwe reeks.  Door het volle reisprogramma tijdens het bezoek van zus Ann in maart-april 2025, onze drukke tussenstop in België en enkele hardwareperikelen, kwam het er nog niet van.  Maar nu is hij er: de nieuwe blog !  Je had deze nog te goed.  Hij brengt het verleden -zelfs ietwat verrassend – weer tot leven.

“Genoeg gewacht!  Klik, lees, lach en reis met ons mee alsof je erbij bent want eigenlijk ben je dat ook wel een beetje”

Mic(haël)