(naar de film met Emma Thompson)

Santiago de Chile is een van de weinig Zuid-Amerikaanse steden die op Europese lijken, maar dan groter.  Als ik op een website door het lokale aanbod van jongens blader, zoals we af en toe eens doen, verrast het overweldigende aanbod me.  Het is zaak nu niet te haastig te werk gaan.  Ik weet dat de tijd die ik nu investeer wel eens beloond kan worden met een bijzondere belevenis.  

Gelukkig staan de advertenties met foto’s vooraan gegroepeerd en dat lijken er al enkele honderden te zijn.  Advertenties zonder foto van het gelaat sla ik over.  Die les hebben we wel geleerd.  Elke advertentie probeert mijn aandacht te vangen met een ronkende titel, al dan niet met emoticonnetjes van perzikken en aubergines en met enkele cijfers die tot de verbeelding spreken.  Maat blijkt belangrijk.

Wanneer ik licht moedeloos aan de tweehonderdste advertentie kom -lui kan je me in deze niet noemen-, kijk ik naar de éne frontale foto van een lichtgekleurde, fysiek gepriviligieerde jongeman die ontspannen met zijn rug tegen de muur leunt.  Hij dwingt me niet in een rol als voyeur, hij staat er gewoon en lijkt er plezier in te hebben dat ik naar hem kijk.  Ik weet dat ik mijn marchandise gevonden heb.

Ik stuur hem via Whatsapp onze profielfoto van Facebook, zeggende dat we een koppel oude mannen zijn die graag ‘soft en slow’ een ontmoeting met hem hebben.  Ik hoop dat die boodschap het minste afschrikt.  Hij laat weten dat hij enkele weken in Europa is, maar dat hij ernaar uitkijkt als we op hem willen wachten.  We mogen zelf kiezen hoeveel dollars of pesos we ervoor willen betalen, het is immers de eerste keer dat hij een advertentie plaatst en hij heeft het geld niet nodig.  Op basis van zijn foto schat ik hem bij het betere werk en ik doe een voorstel. 

Ik zit in een zetel vóór het hotel wanneer de knappe jongeman met een glimlach aangewandeld komt.  Ik zie dat hij wat groter, sterker en zwaarder is dan ik.  Dat is nieuw voor me, maar omdat hij er gerust in lijkt te zijn, hou ik mijn gedachten aan de leiband.  

Hij spreekt enkel Spaans, maar toont ons hoe we elkaar met Chats & Apps kunnen begrijpen.  Hij wil graag een glas water.  

En dan gaat de deur van de snoepwinkel open en hoewel we op voorhand een idee hadden van wat we dan zouden kiezen, weten we nu niet waarmee te beginnen.  We proberen de chocolade-spekjes, de lolly’s, zure beertjes…  Er is niemand die ons met opgeheven vinger wijst wat we mogen kiezen en wat niet, of dat we niet teveel mogen snoepen.  We leren dat Nick niets voor zichzelf vraagt maar als in een dans mee opgaat in wat we hem vragen.  Hij kan het allemaal en geniet ervan.  Mic en ik nemen samen of afwisselend deel of laten eens los om te observeren.  ‘Besitos con los tres’ is het enige dat Nick zelf eens voorstelt.  Dit is het uitgelezen moment om alle wensen op ons verlanglijstje af te vinken.  Dat doen we. 

Wat een bijzondere man.  Hij moet veel liefde in zijn hart hebben om ons de dans te laten leiden terwijl hij ons draagt.  Hij danst zonder onderscheid te maken tussen geven en nemen, leiden en geleid worden.  Hij heeft geen rol nodig.  Hij vloeit zo neutraal als water.  De vrede is totaal, de aanvaarding is totaal.  De oxytocine stroomt in drievoud.

Ik gaf hem de beloofde centen, zeggende dat een ontmoeting met de meester niet in een prijs te vertalen is. 

Lang nadien blijft het nog aan me plakken.   Wat hebben we vandaag geleerd?  Het is aartsmoeilijk om het te benoemen.  Er komen eerder meer vragen.  Hoe kwam er lading op het woord bevredigen?  Waarom hebben we zulk een belangrijk aspect in het leven zo stiefmoederlijk behandeld? 

Roel