Beste trouwe Lezer,

Na een lange schrijfstilte denk je wellicht dat we jou vergeten zijn of dat er hier in het verre Chile niets te beleven valt? Niets is minder waar.

Santiago is een mooie, moderne stad met een rijk cultureel dag- en nachtleven. De Chilenen zijn supervriendelijk en onze tijdelijke verblijfplaats was heel rustig en comfortabel. We hebben de stad maar nu en dan eens kunnen proeven want onze dagen werden vooral gevuld met ‘werftoezicht’ en met wachten in één of ander atelier van een garage net buiten de stad.

Wat ik reeds eerder bang vermoedde, werd ook werkelijkheid. De hele reparatieperiode vroeg veel meer tijd dan gepland. We kunnen niet zeggen dat de meesten hun beste beentje niet hebben voorgezet. Aan goede wil geen gebrek! Feit is dat het Zuid-Amerikaanse ritme zich doorzet in alle echelons van de bevolking en in alle vakgebieden. Voor een Vlaming betekent dat bijna automatisch dat we ‘achter hun veren moeten zitten’ willen we hier iets gedaan krijgen. Voor een zeer georganiseerde ziel als Roel is werken (of laten werken) zonder een uitgestippeld plan, zonder een duidelijke hiërarchie, met een driedubbel werkkorps dat er een trager ritme op nahoudt en zonder dat hem duidelijk is wie het volgende aanspreekpunt is, een hele uitdaging. Het betekent lange dagen, trage vooruitgang, vele werkuren, weinig efficiëntie, veel wachten en daardoor de nodige porties zorgen en stress. En natuurlijk héél veel geduld. Het is hem (en ook mij) toch goed gelukt om -ondanks al die heisa- in balans te blijven met zichzelf. Met een schoenlepel wrikte hij voorzichtig zijn organiserend vermogen naast dat van de ‘werfleiders’ die hem zijn gang lieten gaan en er hem nadien ook wel dankbaar om waren. De werklui kregen dagelijks hun portie aansporingen met een glimlach. Iets anders werkt hier blijkbaar toch niet. Zelf de handen uit de mouwen steken helpt ook. De reparaties namen dubbel zoveel tijd in beslag dan ze bij het begin (4 weken) ingeschat werden. We prijzen ons gelukkig dat de lange dagen van het driedubbele werkkorps hier niet zo veel kosten als thuis in België. Dat valt dan wel erg mee.

Bijna op dag 3 maanden na het ongeval zijn MAN-MAN en zijn bemanning klaar om hun reis opnieuw te vervolgen. Nu hopen we dat de herstellingen duurzaam genoeg zijn om de hobbelige zandwegen van Patagonië te doorstaan.

Onze dank gaat uit naar de vele handen die god-weet-wat uitvoerden en naar de talrijke hoofden die gebroken werden over een resem van diverse uitdagingen.

Voor wie minder geduld heeft en graag de herstellingen wil zien zonder er negen weken op te wachten, die hoeft maar even te klikken om onderstaande video in gang te krijgen. Zet je lekker achteruit in je zetel, kies voor de schermvullende weergave en de muziek mag best wat luid staan.

Mic(haël)