Wij nemen de tijd om van de ene naar de andere fazenda te rijden, tientallen kilometers van elkaar verwijderd.  Pantanal is 5 keer zo groot als Belgie en is een voormalig zeegebied dat meer dan 100 miljoen jaren ingesloten geraakte, vandaar de nog zouterige bodem van zeezand.  Gedurende zes maanden per jaar loopt 75% van het gebied metershoog onder water vanuit alle windstreken.  Grote bomen overleven alleen waar het terrein iets hoger ligt.  Dieren en zaden komen elk jaar opnieuw met het water mee.  Dat maakt het landschap en de biotoop uniek.

Er zijn geen openbare wegen, enkel sporen met mul strandzand, vaak zigzaggend tussen struiken en bomen door, langs meertjes en rivieren.  Die sporen worden gevormd door het rijden met pick-ups en komen niet vaak voor op de gps.  In het natte seizoen verdrinken de sporen gedurende zes maanden en nadien worden ze weer gevormd door te rijden.  Ons spoor is net iets breder dan het pad, dikke takken hangen vaak wat te laag.  De maximum snelheid is 15km/u.  We rijden soms op kompas en wel eens verkeerd.  Tussen het verblijf in de fazenda’s door nemen we telkens enkele dagen vrijaf, liefst dicht bij een waterplas of rivier waar dieren komen drinken.  Zolang er nog iets in de ijskast, de bar en de watertank zit, zetten we de motor af, de Starlink antenne op het dak en zijn we onmiddellijk thuis.  

Een medewerker van de fazenda kijkt verrast op naar ons uitzonderlijk transport wanneer we plots uit het niets en onaangekondigd komen aanrijden.  Hij houdt ons tegen met de mededeling dat we enkel welkom zijn na reservatie en dat gedurende vele weken alles volgeboekt is.  We begrijpen dat goed en vermelden dat we geen kamer nodig hebben en waar mogelijk graag zouden deelnemen aan safari’s en maaltijden.  Na deze woorden wordt de eigenaar per walkie-talkie opgeroepen.  Die kijkt van de MAN-MAN naar onze brede glimlach en dan zien we na wat denkwerk diens hoofd oplichten waarna we een prachtige standplaats aangeboden krijgen.  Net zoals de andere gasten worden we als koningen behandeld.  We worden rondgedragen, gevaren en gereden en hebben alle gelegenheid om met andere gasten en met de eigenaars te converseren.  De keuken is liefdevol Braziliaans.

We leren dat het bezitten van een paradijselijke fazenda niet voor iedereen weggelegd is.  Voor enkele eigenaars gaat het om gepassioneerd conserveren van de biotoop.  Eigenaars van fazenda’s werken met elkaar samen om dat doel te bereiken en laten internationale studieprojecten toe om de grote otter, de jaguar, de grote miereneter, de tapir, de termieten en andere te bestuderen en te beschermen.  Niet zó lang geleden werd nog gejaagd op otter en jaguar voor de huid.

Een fazenda wordt vaak overgeleverd van generatie op generatie.  Rekening houdend met het uitzonderlijk ecologisch karakter van Pantanal en met de grote oppervlakte van een gemiddelde fazenda,15000ha, rekenen wij uit dat de waarde ervan heel hoog is en dus niet om te spelevaren.  

Een belangrijk onderdeel van het werk is het beheer van de kudde koeien in droog seizoen en ook in de zes maanden waarin 75% van de oppervlakte metershoog overstroomd is.  Het gaat over het vinden van graasweides in alle omstandigheden, over hun gezondheid, over het beschermen van de kalfjes tegen jaguars, het aanschaffen en onderhouden van materieel, onderhouden van omheiningen en niet in het minst over het vinden en behouden van personeel. Enkele fazenda’s verwelkomen een klein aantal toeristen gedurende een vijftal maanden.  Gemotiveerde toeristen, vaak met kinderen, komen toe per pick-up of per vliegtuigje.  De eigenaar organiseert accommodatie met alles erop en eraan, waarvoor men personeel moet vinden dat het hele seizoen ter plaatse wil blijven.  Er zijn goedopgeleide gidsen voor individuele safari’s per pick-up, bootje, kajak, te paard en te voet.  

Als de eigenaar zelf eens een buur wil bezoeken, dan moet hij tientallen kilometers over de strandzand-paden rijden.  Onderweg moet hij evenveel poorten openen en weer sluiten, zodat koeien op het juiste terrein blijven.  Om naar de dichtstbijzijnde stad te rijden, is hij een dag onderweg.  Ook voeding en alle materiaal gaat via diezelfde weg.  In het natte seizoen zijn de meeste zandwegen verdronken en is een vliegtuigje het enige transportmiddel.  Buiten het toeristisch seizoen is er mogelijkheid tot vakantie en tijd om het volgende seizoen voor te bereiden. Bij dit alles zorgt het subtropisch klimaat voor een vochtigheidsgehalte en temperaturen die gemiddeld heel aangenaam zijn, maar zeker niet altijd.  

We weten uit ervaring hoeveel geluk ontstaat wanneer je zoveel moois kan delen met gasten en we kennen ook het werk dat er achter de schermen voor nodig is.  We danken de gepassioneerde gastheren en assistenten voor de heerlijke tijd die we in hun paradijzen mochten beleven :

Rita en Carlos van Fazenda Baía das Pedras en Sergio en vele anderen.

Renato en Vitoria van Fazenda Barra Mansa en Iza en vele anderen.

Camilla van Fazenda Barranco Alto en Kiko en vele anderen 

Ps. De video van deze blog ‘uitzonderlijk vervoer’ is te zien in de Video Gallerij