Na een verkiezingscampagne die veel aandacht trok wegens zijn controversiële en radicale beleidsvoorstellen werd Javier Milei, een extravagante, libertaire politicus in december 2023 verkozen tot de nieuwe president van Argentinië.  Sindsdien is er geen dag in de Argentijnse hoofdstad Buenos Aires meer zonder onrust en protesten.  Het spreekt voor zich dat deze attractieve, dansende, bruisende stad op ons parcours staat.  We wonnen advies in bij enkele ingezetenen.  Zij vonden het toch niet opportuun dat we ons nú in de stad zouden onderdompelen. “Misschien wat later op het jaar !?  Maar elders in het land is het wel wat rustiger.”

Zo klom onze tocht eerst noordelijk naar Salto 🇺🇾 waar er ook een grensovergang naar Argentinië is.  De Aduana’s bevinden zich daar gelukkig op één plaats.  We hadden voldoende tijd genomen voor de douaneformaliteiten.  Vermits we met een eigen voertuig MANMAN reizen moet die in elk land steeds tijdelijk worden ingevoerd.  Hetzelfde geldt voor onze e-bikes met nummerplaat.  Eerst worden de Temporary Import Permits, de TIP’s van Uruguay, terug uitgeschreven en vervolgens worden er nieuwe TIP’s aangemaakt aan Argentijnse kant.  Is het een zegen dat wij gebrekkig Spaans en zij gebrekkig Engels spreken?  Is men dan geneigd om sneller door te werken?  In elk geval werden de documenten vlot aangemaakt en afgestempeld en reden we zonder veel poespas en met blij gemoed over de Salto Grande dam Argentinië binnen.  De Rio Uruguay oogde spectaculair met rechts van de dam een kolkende, 3 km brede watermassa in extreem hoge waterstand (door de aanhoudende regens in het zuiden van Brazilië), en links een even kolkende rivier die tientallen meter lager ligt.  De hoeveelheid hydro-elektrische energie die van hieruit landinwaarts vertrekt moet gigantisch zijn.  Het nadeel van een grensoversteek is dat alle SIM-kaartjes moeten vervangen worden.  In het weekeinde is dat in Argentinië onmogelijk en dus gaan we enkele dagen zonder internet leven.  

We zetten koers naar Brazilië omdat het in het Zuiden nu toch te koud wordt.  Via de hoofdstad Posadas reden we de provincie Misiones in, bekend van de missies die de Spaanse jezuïeten er in de 17 de eeuw hebben gesticht met het doel om er de inheemse bevolking, de Guarani te bekeren of zoals het motto van de orde aangeeft ‘hulp te bieden aan de zielen’.  

We bezochten de ruinas de San Ignacio Mini die in hun glorietijd 3000 inwoners huisvestten.   Na het opheffen van de Jezuïetenorde door Spanje werd de missie verlaten en enkele tientallen jaar later verwoest. San Ignacio heeft de best bewaarde gebouwen van alle missies. Al is dat heel relatief wanneer je bedenkt dat de jungle hier 200 jaar zijn ding heeft kunnen doen. Hier en daar overleefden enkele prachtige IHS-monogrammen -de eerste 3  letters wijzen naar de naam Jezus in het oude Grieks- en de Jezuïtenorde gebruikte dit als hun ‘logo’. En toch, de grote contouren van het centrale plein met de kerk, de aanpalende kloostervertrekken, de werkateliers en ommuurde moes- en kruidentuinen doen me terugdromen naar de film ‘The Mission’ waarin Robert De Niro gestalte geeft aan een slavenhandelaar die zich bekeert tot Jezuïet en het opneemt voor de Guarani nadat Spanje de kolonisten uit Portugal toestond dit land in te palmen.  Ik hoor de prachtige muziek van Morricone en de Oboe die over de wildernis weergalmt.  Al gauw wordt ik uit mijn dagdroom gewekt wanneer een stel muggen het op mijn nek en kuiten heeft gemunt.

We trekken verder noordwaarts via de Salto Encantado naar Puerto Iguazú, de Argentijnse stad op het drielandenpunt (Arg., Parag. en Bra) waar we moeten proberen om aan ‘voldoende internet capaciteit’ te geraken willen we de 4-daagse onlinecursus kunnen volgen waarvoor we ons hebben ingeschreven.  Dat betekent een zoektocht én naar SIM-kaartjes én naar een goede plek om de MANMAN te stationeren waar er ook voldoende 4G dekking is.  Dat laatste liefst voor het vallen van de avond, hier rond 17.30 u. 

Het is al laat op de middag met nog een uurtje te rijden naar Puerto Iguazú wanneer we door de politie worden gestopt.  Ze maken een haltgebaar waardoor we hard voor hen remmen en plaatsen een verkeerskegel pal voor MANMAN, zonder meer.  In de verte zien we een groep mensen de weg innemen met stoeltjes, vlaggen, banners en instrumenten.  Een betoging dus, ergens op die enige weg in dit uitgestrekte land.  Argentinië heeft in vergelijking met Europa geen dens wegennetwerk.  Hoofdwegen zijn schaars in aantal. Door er wegversperringen op te trekken verstoren protesterende groepen het verkeer en de handel.  Roadblocks zijn hun politiek drukkingsmiddel waarmee ze de autoriteiten en het publiek dwingen om aandacht te besteden aan hun eisen.

Veel Argentijnen vrezen dat de hervormingen van Milei de ongelijkheid zullen vergroten en de sociale vangnetten zullen verzwakken.  De afschaffing van subsidies voor energie en transport, het versoepelen van arbeidswetten en het invoeren van een vouchersysteem voor het onderwijs en de gezondheidszorg treffen vooral de arme en middenklassehuishoudens.  We hebben begrip voor het feit dat ze aandacht vragen en geven hen graag wat van ons geduld. Na exact 1.30 uur maken ze de weg terug vrij en wuiven ze ons vriendelijk toe terwijl we hen voorbijrijden.  Zo bereiken we net bij de schemering Puerto Iguazú 🇦🇷. We vinden een mooie standplaats op het drielandenpunt met in de verte de kleurrijk verlichte brug naar Paraguay en het grote reuzenrad op de rand van de rivier Paranà in Brazilië.

Qué hermoso!